Category Archives: ข่าวเทคโนโลยี

เทคโนโลยีสุดล้ำ 3: เที่ยวอวกาศกันเถอะ โรงแรมหรูวิวกาแลคซี่

โรงแรมบนอวกาศ

พัทยา หัวหิน พัทยา หัวหิน … ฮ่องกง สิงคโปร์ ญี่ปุ่น … วนไปวนมาอยู่อย่างนี้ เบื่อกันแล้วใช่ไหมครับ?

เทคโนโลยีสุดล้ำตอนที่  3 จะพาไปชมโรงแรมหรูวิวกาแลคซี่ ของบริษัทสายพันธุ์หมีขาวที่ตั้งแต่จะทำ Space Hotel เปิดการค้าสู่ตลาดมหาชนเป็นรายแรกของโลก ที่ประกาศก้องว่าจะมีแผนให้ทำโรงแรมในชั้นอวกาศ ลอยขึ้นไป 217 ไมล์จากผิวโลก สามารถรองรับแขกที่พักบริการได้ 7 คนด้วยความจุ 4 ห้อง ในแต่ละห้องมีหน้าต่างบานมหึมาเปิดให้เห็นวิวโลกทั้งใบด้านล่าง ในอีก 5 ปีข้างหน้า 2016

แค่การเดินทางไปให้ถึงโรงแรมก็เป็นการผจญภัยขั้นสุดยอดของชีวิตแล้วล่ะครับ นักท่องเที่ยวจะใช้เวลา 2 วัน ขึ้นจรวดโซยุส (Soyuz) ไป รับรองว่าทริปหยุดโลกนี้ไม่ใช่ราคาถูกๆ แน่ๆครับ คุณต้องจ่าย 1 แสนปอนด์สำหรับค่าที่พัก 5 วัน (ประมาณ 5 ล้านบาท) และอีก 5 แสนปอนด์สำหรับทริปจรวด (ประมาณ 25 ล้านบาท) สรุปโดยรวมต้องใช้เงินประมาณ 30 ล้านสำหรับการไปเที่ยวอวกาศรอบหนึ่ง … ผมเชื่อว่าเศรษฐีไทยมีปัญญาแน่นอน แค่ 30 ล้าน ขนหน้าแข้งไม่ร่วงแน่ๆ

ห้องพักในโรงแรมอวกาศ

ห้องพักในโรงแรมอวกาศจะติดตั้งกล้องส่องทางไกล และกล้องถ่ายภาพเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้รับชมดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้อย่างเต็มอิ่ม

ในสถานที่ที่ไม่มีแรงโน้มถ่วง (มีแต่น้อยมากเมื่อเทียบกับบนโลก ถ้าจะให้ถูกหลักฟิสิกส์) นักท่องเที่ยวจะสามารถเลือกได้ว่าอยากนอนแนวนอนหรือนอนแนวดิ่ง ในขณะที่ห้องอาบน้ำจะต้องปิดหมดทุกด้านป้องกันไม่ให้น้ำกระเด็นออกมา ซึ่งนักบินอวกาศทั่วไปไม่มีการอาบน้ำแบบนี้นะครับ พวกเขาจะต้องใช้ฟองน้ำค่อยๆขัดตัวถูตัวอยู่ในสถานีอวกาศนานาชาติจนกว่าจะได้กลับบ้าน (โอว … คิดสภาพ ถ้าต้องไปสัก 3 เดือน สงสัยกลับมาได้ไปสังกัดพรรคยาจก)

ลูกเรือที่มีประสบการณ์จะทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยความสะดวกให้กับนักท่องเที่ยวตลอดเวลา พวกเศรษฐีที่รักการผจญภัยเหล่านี้จะได้รับประทานอาหารที่เตรียมจากบนโลก ส่งไปด้วยกันบนจรวดแล้วไปอุ่นไมโครเวฟ (หวังว่าไม่ใช่ 7-11) เช่น สตูว์แก้มลูกวัวใส่เห็ดหรือซุปมันฝรั่ง อาหารไฮโซเหล่านี้จะดีกว่าอาหารแห้งหลอดแช่แข็งที่เป็นอาหารสำหรับนักบินอวกาศอย่างแน่นอน

ห้องควบคุมในโรงแรมอวกาศ

ห้องควบคุมในโรงแรมอวกาศ

นักท่องเที่ยวอาจจะต้องต้อนรับแขกที่คาดไม่ถึง โรงแรมนี้ถูกออกแบบมาให้เป็นสถานีช่วยเหลือเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินสำหรับนักบินอวกาศที่ดำเนินการอยู่ในสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งจะเป็นที่พักชั่วคราวแทนการย้ายพวกเขาลงมาสู่โลก

แผนภาพแสดงถึงโรงแรมบนอวกาศ

แผนภาพแสดงถึงโรงแรมบนอวกาศ

เริ่มจากนั่งจรวดไป 7 วัน เลือกว่าจะนอนแนวนอนหรือแนวดิ่ง ครัวหุงต้มได้ด้วย Microwave และมีตู้เย็นให้ ห้องน้ำใช้อากาศเป็นตัวพาของเสียไปแทนน้ำ (แล้วจะทิ้งไหน หวังว่าไม่ปล่อยให้มันลอยไปนะ) มีแผงมอนิเตอร์สำหรับควบคุมอากาศและระบบไฟฟ้า และสุดท้ายมีห้องปิดสำหรับอาบน้ำ

ภาพรูปตัด Perspective ดูกันให้เห็นชัดๆ

ภาพรูปตัด Perspective ดูกันให้เห็นชัดๆ

ธุรกิจโรงแรมบนอวกาศของ Orbital Technologies นี้จะเล็งตลาดเศรษฐี กลุ่มคนรวย และพวกพนักงานบริษัทเอกชนที่ต้องการการทำวิจัยบนอวกาศ ซึ่งนั่นก็น่าสนใจนะครับสำหรับคนทั่วๆไป นักวิทยาศาสตร์ที่ต้องการการทดลองบางอย่างบนอวกาศ แต่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ในสมัยก่อนว่าจะขอติดนักบินอวกาศไปด้วย

ห้องพักภายนอก

ห้องพักภายนอก

ชาเย็น น้ำแร่และน้ำผลไม้จะมีไว้เพื่อเสริฟตลอดเวลา แต่ห้ามดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เด็ดขาด น้ำเสียจะถูกรีไซเคิลกลับมาใช้ใหม่

ปี 2016 โรงแรมแท่งนี้จะเปิดทำการ

ปี 2016 โรงแรมแท่งนี้จะเปิดทำการ

โรงแรมแห่งนี้ หรือจะเรียกด้วยชื่อทางการว่าสถานีอวกาศสำหรับการพาณิชย์แห่งนี้มีตารางเปิดทำการในปี 2016 ทางผู้บริหารเคลมว่าในสถานีอวกาศจะมีเครื่องอำนวยความสะดวกให้และใช้ชีวิตกินอยู่อย่างสบายกว่าสถานีอวกาศระหว่างประเทศที่เป็นสถานที่ทำงานของนักบินอวกาศแน่ๆ

แผงโซล่าเซลล์สำหรับพลังงานไฟฟ้าบนสถานีอวกาศพาณิชย์แห่งนี้

แผงโซล่าเซลล์สำหรับพลังงานไฟฟ้าบนสถานีอวกาศพาณิชย์แห่งนี้

ไม่รู้ว่าค่าใช้จ่ายในการสร้างโครงการนี้เท่าไหร่ แต่ทริปห้าวันอย่างน้อยๆก็ต้องจ่าย 30 ล้านบาท กระเป๋าหนักๆรับรองไหว แต่คนธรรมดาก็รอไปก่อนนะครับ

อ่านเพิ่มเติมโรงแรมสุดหรูวิวกาแลคซี่ได้ที่ Dailymail.co.uk

เทคโนโลยีสุดล้ำ 2: เติมชีวิตให้ขาเทียม ทำนายการเคลื่อนไหวให้เดินอย่างเป็นธรรมชาติ

สวัสดีครับ เทคโนโลยีสุดล้ำตอนที่ 2 นี้ ผมจะนำพาพวกท่านไปพบกับเทคโนโลยี ที่รวมชีวิตเข้ากับเครื่องกล จนกลายเป็นพื้นฐานของอวัยวะเทียมที่มีชีวิต สิ่งมหัศจรรย์ที่จะสร้างชีวิตใหม่ให้กับผู้พิการตลอดอีก 10 ปีข้างหน้า คุณจะได้เห็น แขนเทียม ขาเทียม ข้อมือเทียม ข้อเท้าเทียม ที่ทำงานได้เหมือนธรรมชาติ หรือใกล้เคียงมากที่สุด ทุกอย่างที่ต้องการครับ

รูปของเครก ฮัตโต (Craig Hutto) เด็กชายวัย 16 ปี ก่อนที่จะถูกฉลามกระชากขาข้างหนึ่งของเขาลงทะเลไป

Craig Hutto 2005

Craig Hutto, 2005 ภาพสุดท้ายที่เขามาขาครบสองข้าง

โศกนาฎกรรมอันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นกับเด็กน้อยคนหนึ่ง ได้นำไปสู่การเคลื่อนไหวอย่างมหาศาลขององค์กรรัฐหลายแห่ง รวบรวมเทคโนโลยีขั้นสุดยอดของหลากสาขาวิชา ประดิษฐ์คิดค้นนานกว่า 7 ปี จนกลายเป็นขาข้างใหม่ที่จะช่วยผู้พิการขาทุกคนบนโลกมีชีวิตที่ดีขึ้น

Vanderbilt University

ข่าววิจัยจาก Vanderbilt University

ขาไบโอนิค (Bionic Legs) จากมหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิล (Vanderbilt University) ช่วยให้ผู้พิการสามารถเดินได้เหมือนธรรมชาติ ต่างจากขาเทียมทั่วๆไปที่พวกเรามองอย่างผิวเผินก็จะเห็นความผิดปกติ ที่คนเดินจะต้องลากขาเหมือนเป็นแท่งๆตามหลังขาดีที่ก้าวนำไปข้างหน้า

Electronic Board

Electronic Board ปุ่มเปิดสวิทช์อยู่ตรงนั้นเลยครับ

ขาไบโอนิคข้างนี้ใช้เทคโนโลยีล่าสุดในวงการคอมพิวเตอร์ เซนเซอร์ มอเตอร์ไฟฟ้า และแบตเตอร์รี่ เติมชีวิตให้ขาเทียม

Craig Hutto รอด

เครกตอนรอดชีวิตใหม่ๆ

ขาข้างนี้เป็นอุปกรณ์ชิ้นแรกสำหรับผู้ทุพลภาพที่ช่วยให้หัวเข่าและข้อเท้าทำงานสัมพันธ์กัน ด้วยเซนเซอร์หลายจุดที่คอยตรวจสอบการเคลื่อนไหวของผู้ใช้ และซีพียูประมวลผลอีกหลายตัวที่โปรแกรมให้ใช้ข้อมูลจากเซนเซอร์เหล่านี้ ทำนายการเคลื่อนไหวของคนล่วงหน้า ว่าต้องการจะทำอย่างไร แล้วส่งผลออกไปหาอุปกรณ์ขาชีวภาพชิ้นนี้ให้เคลื่อนตามสิ่งที่มันคำนวนออกมา

เครกเดิน

เครกเดินอย่างเป็นธรรมชาติ

“ขาเทียมมักจะเดินตามหลังผมก้าวหนึ่งเสมอ แต่ขาจากแวนเดอร์บิลข้างนี้ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีก็ไล่ผมทัน ตอนที่มันทำงานได้ดี มันแตกต่างจากขาเทียมปกติอย่างสิ้นเชิง” คำพูดจากชายหนุ่มอายุ 23 ปีผู้นี้ ที่ทดลองการใช้ขามาเป็นเวลากว่าหลายปี

กว่าจะสำเร็จเป็นขาไบโอนิก นักวิจัยที่แวนเดอ์บิลต้องใช้เวลากว่า 7 ปี ในการทำงานผสมผสานระหว่าง เครื่องกล ไฟฟ้า และคอมพิวเตอร์ และโปรเจคนี้จะสำเร็จไม่ได้เลยถ้าหากไม่มีเงินทุนจาก National Science Foundation

ศาสตราจารย์ไมเคิล โกลด์ฟาร์ป หัวหน้าใหญ่ที่ควบคุมการวิจัยมาตลอด 7 ปี และเครก ฮัตโต ผู้พิการที่กำลังใส่ขาเทียมที่มีชีวิต ข้างที่กำลังพัฒนาอยู่ที่แวนเดอร์บิล

ศาสตราจารย์ไมเคิล โกลด์ฟาร์ป หัวหน้าใหญ่ที่ควบคุมการวิจัยมาตลอด 7 ปี และเครก ฮัตโต ผู้พิการที่กำลังใส่ขาเทียมที่มีชีวิต ข้างที่กำลังพัฒนาอยู่ที่แวนเดอร์บิล

ขาข้างนี้เป็นหลักฐานอีกก้าวหนึ่งของโลกมนุษย์ ที่พยายามจะรวมร่างของมนุษย์กับเครื่องกลเข้าไว้ด้วยกัน ออกแบบมาไว้สำหรับการใช้ในชีวิตประจำวัน ทำให้การเดิน ลุก ยืน นั่ง เดินขึ้นบันได เดินลงทางลาดเอียง ทำได้ง่ายกว่าเดิมมากๆ การศึกษาชี้ให้เห็นว่าการเดินทำได้เร็วกว่าปกติกว่า 25% ในทางเรียบ เมื่อเทียบกับขาเทียมธรรมดา เหตุผลหนึ่งก็มาจากส่วนเครื่องกลในขาเทียมทำให้คนใช้ ออกแรงน้อยกว่าเดิม 30 – 40%

ขาเทียมเดิน

ขาเทียมบางมาก เดินอย่างสบาย

“การขึ้นลงทางลาดเป็นหนึ่งในสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับขาเทียมทั่วไป ผมต้องมีสติอยู่ตลอดในทุกๆที่ที่ผมไป เพราะผมจะเหนื่อยมากเวลาเดินขึ้นลงทางลาด แต่ตอนนี้ปัญหาเหล่านั้นได้หมดไปด้วยขาไบโอนิก มันเดินขึ้นลงทางลาดได้เหมือนขาปกติเลยครับ”

ขาเทียม

น้ำหนักที่เบาเพียง 4 กก เศษ

ด้วยเทคโนโลยีล่าสุด ทำให้วิศวกรที่แวนเดอร์บิลสร้างอุปกรณ์ที่หนักเพียง 9 ปอนด์ (4 กิโลเศษ) ที่เบากว่าขามนุษย์ทั่วๆไป และสามารถทำงานต่อเนื่องกันได้ 3 วันโดยไม่ต้องชาร์จแบตเตอร์รี่ เดินได้เป็นระยะทาง 13 – 14 กิโลเมตร และมีเสียงรบกวนน้อยที่สุด

หากคนในประเทศไทยถูกฉลามกัดขาขาด จะมีการวิจัยช่วยเหลืออย่างนี้ไหม?

เทคโนโลยีสุดล้ำ 1: คอมพิวเตอร์ชิพที่เรียนรู้ตัวเองได้จาก IBM

IBM Cognitive Chip

สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้ด้วยเทคโนโลยีสุดล้ำตอนแรกขอนำเสนอ บริษัท IBM ยักษ์ใหญ่แห่งวงการคอมพิวเตอร์ ที่ได้ก้าวเข้าไปอีกขั้นกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ หรือที่เรียกกันว่า A.I. (Artificial Intelligence) ด้วยผลงานชิ้นเอก ชิพที่จำลองการทำงานมาจากสมองมนุษย์

เครื่องบิน

เครื่องบิน

ลองคิดถึงเครื่องบินดูนะครับ เครื่องบินลำเล็กกระจิ๋วที่บินโดยไม่มีนักบิน ไม่มี Remote Control บินตรงเข้าไปที่โรงเก็บเครื่องบินด้วยความเร็วประมาณ 1,000 ไมล์ต่อชั่วโมง (ความเร็วเหนือเสียง) ผ่านช่องแคบๆที่กว้างแค่ไม้บรรทัด 10 อันต่อกัน มันมีแค่ในนิยายวิทยาศาสตร์ เป็นไปไม่ได้ใช่ไหมครับ เพราะว่าเราไม่มีเทคโนโลยีพอที่จะสร้างเครื่องบินแบบนี้ได้

แต่เจ้าตัวนี้ ... ทำได้

ในขณะที่เจ้าตัวเนี้ย สามารถบินผ่านช่องแคบๆแค่นี้ ได้ด้วยความเร็ว 35 ไมล์ต่อชั่วโมงได้

นกกับช่องแคบ 2

ใช้สมองคิดว่าจะบินผ่านไปอย่างไร

จะเห็นว่าในการที่จะบินผ่านช่องเปิดกว้างแค่ 2 นิ้วแบบนี้ด้วยความเร็วสูง นกน้อยจำเป็นต้องเบี่ยงปีกบิดตัวบินเข้าด้านข้าง ซึ่งถ้าคิดซะว่าเราเป็นนกตัวนี้ การตัดสินใจบินเข้ารูไปแบบนี้ก็เป็นการตัดสินใจง่ายๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของมันใช่ไหมครับ

มนุษย์เดินบนถนน

คนเดินบนถนน

มนุษย์เองก็เหมือนกัน การตัดสินใจแบบนี้เป็นสิ่งที่ง่ายๆไม่ยากเลย สมองคนก็ต้องตัดสินใจตอนข้ามถนน ว่าจะไปอย่างไรไม่ให้รถชน หรือต้องคิดถึงสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัว แล้วตัดสินใจไปในขณะนั้นว่า จะเดินอย่างไรไม่ให้ชนคนในตลาด เป็นต้น

เครือข่ายเซลล์สมอง

เครือข่ายเซลล์สมอง

สิ่งที่สุดยอดจริงๆของการทำงานของสมอง 2 อย่างก็คือ

1) สมองคนทำงานแบบนี้อย่างทันท่วงที ทุกจังหวะเวลา หรือที่เรียกกันในภาษาคอมพิวเตอร์ว่า Real-Time ซึ่งเซลล์สมองคนมีระดับความเร็วในการทำงานอยู่ประมาณ 1 มิลลิวินาที (1 ใน 1,000 วินาที) ฟังแล้วเหมือนเร็วใช่ไหมครับ แต่จริงๆแล้วเนี่ย การทำงานแบบนี้จัดว่า “ช้ามาก” สำหรับคอมพิวเตอร์ปัจจุบัน ที่ทำงานกันในหน่วยนาโนวินาที หรือเร็วกว่าสมองมนุษย์ 1 ล้านเท่า … แต่ สมองมนุษย์ทำงานแบบนี้ได้ สมองคอมพิวเตอร์ในปัจจุบัน … ทำไม่ได้

พลังงาน 1 Watt ใช้ได้กับหลอดไฟดวงกระจิ๋วเท่านั้น

สิ่งสุดยอดอย่างที่ 2) กืคือ พลังงานที่ใช้ สมองของสัตว์ตัวเล็กๆที่ทำงานแบบนี้ อย่างมากใช้พลังงานแทบไม่ถึง 1 Watt ในขณะที่คอมพิวเตอร์ที่ออกแบบมาเพื่อทำงานแบบนี้ต้องใช้พลังงานมากกว่าถึง 500 เท่า ซึ่งถ้าเราต้องการจะออกแบบเทคโนโลยีสักอย่าง ที่ทำได้เหมือนสิ่งมีชีวิตพวกนี้ เราก็ต้องเข้าใจในการทำงานของอวัยวะเหล่านี้ครับ

Dr. Stefano Fusi

Dr. Stefano Fusi คนเล่าเรื่องนี้

หลังจากที่ ดร. สเตฟาโน่ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียเล่าเรื่องนี้จบ ผมก็เกิดความสนใจในชิพที่ทำงานเลียนแบบสมองมนุษย์ขึ้นมาอย่างสุดๆเลย

โปรเจคนี้เป็นโปรเจคที่ IBM วิจัยให้กับองค์กร DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency) ที่มีหน้าที่พัฒนาโปรเจคล้ำยุคใหม่ๆเพื่อกองทัพสหรัฐอเมริกา โปรเจคนี้มีชื่อว่า SyNAPSE ที่แปลตรงตัวทางการแพทย์ว่าจุดประสานประสาท เป็นจุดเชื่อมระหว่างเซลล์ประสาท 2 เซลล์ในสมองมนุษย์

IBM เรียกชิพที่เลียนแบบการทำงานของสมองมนุษย์นี้ว่า “Neurosynaptic Computing Chip” เป็นชิพที่ประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนซิลิก่อน มีความสามารถในการจำลองเซลล์ประสาท จุดประสานประสาท และแกนเซลล์ประสาทในรูปแบบของดิจิตอล

เพื่อให้จำลองเซลล์ประสาทได้สำเร็จ พวกนักวิจัยต้องเลิกใช้ทฤษฎีสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ทั่วๆไปของ von Neumann ที่เชื่อมหน่วยประมวลผลกับหน่วยความจำเข้าด้วยกันด้วยการเชื่อมต่อช่องทางเดียว โครงสร้างแบบนี้จะทำให้ข้อมูลไหลได้เร็วแต่จำกัด ซึ่งไม่ค่อยมีประสิทธิภาพมากเท่าไหร่ กินไฟมาก โดยเฉพาะในระบบที่ทั้งใหญ่ทั้งซับซ้อน

แทนที่จะเดินตามรอยเดิม IBM จับหน่วยความจำยัดรวมเข้ากับหน่วยประมวลผล จับ Hardware และ Software มารวมกันในแบบที่คล้ายๆกับการจดจำของสมองมนุษย์ การทำแบบนี้จะทำให้การส่งข้อมูลทำได้ช้ามากๆ แต่จะทำให้ระบบประมวลผลหลายๆอย่างได้ในเวลาเดียวกันเหมือนกับมนุษย์ และใช้พลังงานไฟฟ้าที่ต่ำมากๆด้วย

เครื่องต้นแบบสองชุดนี้ของ IBM ได้แสดงให้เห็นแล้วถึงความสามารถในการ จดจำการเคลื่อนที่ จดจำรูปแบบต่างๆ และแยกแยะสิ่งของได้ ที่จะนำไปสู่เป้าหมายในอนาคตที่จะสร้างชิพที่เล็ก กินไฟน้อย สามารถวิเคราะห์ข้อมูลที่ซับซ้อน และเรียนรู้ตัวเองได้

พร้อมแล้วรับชมวีดีโอกันได้เลยครับ (ภาษาอังกฤษนะ)

อ้างอิงจาก IBM Research

ท่องชมมหกรรมวิทย์ 54 ภาค 9: Digital World Pavilion

Digital World Pavilion

ใกล้จะถึงภาคจบของบทความซีรี่ยส์ “ท่องชมมหกรรมวิทย์ 54″ กันแล้ว ตอนนี้ผมก็พามาจนถึงภาค 9 อีกเพียงภาคเดียวก็จะถึงภาค 10 ที่ผม (ไม่น่าไป) สัญญาไว้ตั้งแต่แรกว่าจะทำ 10 ภาค

Digital Recognition

Digital Recognition

Digital Recognition เป็นการสื่อการให้คอมพิวเตอร์รู้ จำแนกได้ จำได้ว่าสิ่งที่มนุษย์สื่อสารออกไปนั้นแปลว่าอะไร หรือมีความหมายว่าอะไร ซึ่งในงานนี้ก็มีการใช้ Digital Recognition ทั้งสิ้น 3 แบบก็คือ

  1. Voice Recognition
  2. Motion Recognition
  3. Multi-Touch Recognition

เทคโนโลยีปัจจุบันสามารถจำแนกสิ่งเหล่านี้ได้หมดแล้ว ตั้งแต่เทคโนโลยีสั่งการด้วยเสียงตั้งแต่ในสมัยก่อน การใช้เซนเซอร์จับภาพหรือใช้กล้องจับภาพในเกมเช่น Wii, PlayStation Move และ XBOX Kinect  ส่วนในระบบ Multi-Touch ก็มีให้เห็นกันทั่วๆไปในทุกเครือข่ายไม่ว่าจะมี 3G หรือโดนแบน 3G เพราะขัดผลประโยชน์ (เอ๊ะ ไม่เกี่ยว) ก็คือเครื่องพวก iPhone, Android โทรศัพท์ Smart Phone ทั้งหลาย

Voice Recognition Diagram

Voice Recognition Diagram

นี่เป็นภาพที่บอกว่าการสั่งการด้วยเสียงทำอย่างไร ในระบบง่ายๆที่เรียกกันว่า Gramma Recognition ก็คือระบบที่เก็บเสียงตัวอย่างไว้ แล้วเอาเสียงนั้นมาเทียบกับเสียงที่มนุษย์สั่งออกไป ถ้ามีความคล้ายคลึงกันถึงขอบเขตที่ยอมรับได้ ก็จะถือว่าเป็นเสียงที่ถูกต้อง และสั่งการออกไปให้เครื่องคอมพิวเตอร์ทำตาม

ใครมีไอโฟนก็ให้ลองกันได้ กดปุ่มสี่เหลี่ยมค้างไว้ 3 วินาที ก็จะเกิดหน้า Voice Control ขึ้น แบบนี้

Voice Control

iPhone's Voice Control

ต่อมาก็เป็น Motion Recognition หรือคำที่ติดหูกว่าก็คือ Motion Sensing ที่เคยระบาดกระจายไปทั่วโลกด้วย Nintendo Wii เครื่องเกมสุดฮอตที่สร้างตำนานโค่นแชมป์ Play Station 2 ได้เป็นเครื่องแรก ตามมาด้วยเทคโนโลยีที่ร้อนแรงยิ่งกว่าจาก Microsoft นั่นก็คือ Kinect ที่สามารถจับภาพด้วยกล้องสองชิ้น เหมือนกับสองตา มาสร้างบรรยากาศ 3 มิติ ให้แสดงออกมาเป็นเกมสุดเจ๋ง ส่วน Sony PlayStation Move นั้นก็ So-so เหมือนกับ Wii ปัดฝุ่น

เด็กเล่น Kinect

เด็กเล่น Kinect

ในงานนี้ผู้จัดบูท Digital Pavilion ตัดสินใจเอา Kinect มาเป็น Main Attraction สำหรับเทคโนโลยี Motion Recognition ซึ่ง ทำออกมาได้ดีนะครับ เด็กๆต่อคิวกันเล่นเกมเต็มไปหมดไม่สนใจบูทอื่นเลยครับ (555)

Kinect

Kinect

Kinect ราคาประมาณ $149 หรือประมาณ 4000 กว่าบาทในเมืองไทย ยิ่งในจังหวะที่เงินบาทแข็งโป๊ก ต่ำ 30 บาทต่อดอลล่าห์แบบนี้แล้วล่ะก็ ถ้าซื้อเกินราคานี้ต้องยกเขาให้ 1 คู่นะครับ ราคาเช็คได้ที่ Amazon.com (โอแม่เจ้า ลดเหลือ $119)

โต๊ะ Multi-Touch

โต๊ะ Multi-Touch

โต๊ะ Multi-Touch โต๊ะนี้สร้างขึ้นมาจากการจับจอ TV หรือ Computer Monitor ยัดเข้าไปข้างในโต๊ะ หงายหน้าขึ้น แล้วปิดด้วยกระจกที่มี Sensor Multi-Touch ทับเข้าไปอีกทีหนึ่ง ความแพงขึ้นอยู่กับว่ากระจกนั้นเป็น Multi-Touch ชนิดใด เช่น Resistive หรือ Capacitive ซึ่งแบบแรกจะถูกกว่าแบบหลังเพราะเป็นเทคโนโลยีที่เก่ากว่า เป็นจอที่ต้องใช้แรงกดเพื่อให้สั่งคำสั่งได้ เหมือนในมือถือรุ่นเก่าๆเช่น SAMSUNG หรือ Nintendo DS เมื่อปางก่อน ส่วนปัจจุบันตั้งแต่ iPhone เป็นต้นมาที่เริ่มบุกเบิก Capacitive Touching Screen ก็มีเจ้าอื่นทำตามๆกันมามากมาย ยกเว้นบางเจ้าที่ยังอยากจะทำให้โทรศัพท์ตัวเองราคาถูกๆอยู่ เช่น G-Net ฯลฯ ที่เจาะตลาดล่างในประเทศ

เอาเถอะจะอะไรก็แล้วแต่ โต๊ะตัวนี้น่าลองน่าเล่นจริงๆนะครับ

Virtual Reality

Virtual Reality

สุดท้ายเรามาดูภาพเสมือนจริงบนผนังเหล่านี้ ที่เกิดจากการยิงภาพจาก Projector ไปตกกระทบบนผนัง ทำให้เกิดเป็นภาพเสมือนจริงขึ้น (Virtual Reality) ซึ่งยังเป็นความจริงในโลกจอแบนๆอยู่ ถ้าอยากได้ความจริงที่สมจริงขึ้นไปอีกขั้น มันต้องใช้ ภาพเสริมความจริง (Augmented Reality) ที่เจ๋งขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

Science i Like รูปเด็กๆ

Augmented Reality ที่ Science I Like

เอามาให้ดูกันเป็นน้ำจิ้มก่อน ที่จะ Cover ตอนสุดท้ายเกี่ยวกับ Augmented Reality ครับ

ส่วนนี่เป็นวีดีโอตบท้าย รวมเอาภาค 8 และ 9 ไว้ในอันเดียวกัน

ท่อมชมมหกรรมวิทย์ 54 ภาค 8: เทคโนโลยีตระการตา

JAPAN PAVILION

JAPAN PAVILION

สวัสดีครับเพื่อนๆทุกท่าน ในภาคที่ 8 นี้ผมจะพาทุกท่านเดินชมงาน ดูเทคโนโลยีตระการตาจากค่ายต่างๆ เริ่มจากพี่ยุ่นของเราที่เป็นต้นตำรับความสุดยอดของหุ่นยนต์ เกมส์ และเครื่องมืออิเลคโทรนิกส์สมัยใหม่กันครับ

Dagik Earth

Dagik Earth

เทคโนโลยี Dagik Earth เป็นสื่อการสอนประเภทหนึ่งจากประเทศญี่ปุ่น ที่นำเอาเครื่อง Wii Balance Board ของเครื่องเกม Wii ค่าย Nintendo มาดัดแปลง ทำเป็นตุ้มถ่วง ให้บังคับลูกโลกหมุนซ้ายขวาในการบังคับทิศทางการหมุน ในขณะที่ Projector ที่ยิงเข้าไปที่ลูกโลกจะช่วยสร้างมิติให้โลกดูสมจริงด้วย 3D Sphere เหมือนกับเห็นโลกหมุนอยู่ตรงหน้า

Wii Balance Board

Wii Balance Board

เครื่องขาวๆนี่แหละครับเป็นตัวควบคุม ถ้าเราอยากให้หมุนไปทางไหนก็ทิ้งน้ำหนักลงไปที่เท้าข้างนั้น ลูกโลกก็จะหมุนไปในทางที่เราคิด เป็นการควบคุมที่ไม่ต้องใช้มือ เมาส์หรือคีย์บอร์ด ช่วยให้เราเข้าถึงข้อมูลด้วยเทคโนโลยีที่ดีขึ้นครับ

็HAL Robot Suit

็HAL Robot Suit

นี่เป็นชุดหุ่นยนต์เสริมกล้ามเนื้อ ที่ทำให้คนอ่อนแอหรือคนที่มีกล้ามเนื้อไม่แข็งแรงสามารถกลับมายืน เดิน เคลื่อนไหวได้เหมือนคนปกติ โดยชุดหุ่น HAL นี่ก็เช่นกันเป็นเทคโนโลยีจากญี่ปุ่น ซึ่งผมว่าคนออกแบบน่าจะชอบกันดั้มไม่น้อย ถึงได้ใช้สีและรูปร่างแบบนี้ (แอบแซว) ส่วนโปสเตอร์ที่เห็นก็ต้องลอกเลียนท่ามาจากการ์ตูนสักเรื่องแน่นอน

ชุดเดโม่

ชุดหุ่นเดโม่

ในงานมีชุดหุ่นจริงๆให้ดูกัน หน้าตาเป็นแบบนี้ (แขนขาวๆที่แขวนอยู่น่ะครับ) สามารถดึงกระตุกเล่นได้ ส่วนพนักงานคนนี้เป็นคนญี่ปุ่นที่จะคอยสาธิตการขยับให้ดู แต่เธอบอกว่าไม่สามารถใส่ให้ดูได้เนื่องจากชุดนี้มันเล็กเกินไป … ขอแนะนำว่าคราวหลังเอาชุดใหญ่ๆมานะครับ เอาของมาให้ดูแต่ลองใส่ให้เห็นจริงๆไม่ได้นี่ก็คิดได้อีก

ชุดหุ่นในตู้

ชุดหุ่นในตู้

แต่สุดท้ายก็ยังดีครับ มีหุ่นใส่ชุดให้ดูอยู่ตัวนึงในตู้

ภาพต้นแบบแน่ๆ

หุ่นต้นแบบแน่ๆ

หมุนๆๆ

หมุนๆๆ

จบจากกันดั้ม เอ๊ย หุ่น HAL Robot ที่ช่วยเสริมกล้ามเนื้อ ก็มาดู Simulator กันบ้าง

เครื่องนี้เป็นเครื่องจาก Gimbal ที่จะจำลองทฤษฎีไร้แรงโน้มถ่วง (ZERO-G) ให้กับคนที่ขึ้นไปนั่ง พอน้อยเสื้อน้ำเงินขึ้นไปนั่งปุ๊บ เครื่องก็จะหมุนๆๆ แบบไร้ทิศทาง (หรือไม่ทราบว่ากำหนดทิศทางเอาไว้แล้ว) ทำให้เกิดการไม่รับรู้ทิศการทรงตัว เหลือแค่รู้ว่าอะไรอยู่ข้างบนหรือข้างล่าง เป็นสภาพเช่นเดียวกับการนั่งยานอวกาศที่มีการโคจรด้วยความเร็วสูง จำลองให้รู้สึกได้จริงๆว่า จะเป็นแบบนี้นะ ถ้าไม่เวียนหัวก็ให้รู้ไป … ซึ่งน้องเสื้อน้ำเงินตอนเดินลงมาก็แทบจะหัวคะมำ >_< ระวังนะครับคนที่ะจะขึ้นไปนั่ง มันน่าสนุกแต่ก็อันตรายตอนลงเหมือนกัน

GIMBAL สัมผัสอวกาศ

GIMBAL สัมผัสอวกาศ

หลักการจริงๆก็คือการทำให้ คอคเลีย (Cochlea) ในหูส่วนกลาง ไม่สามารถทำงานได้ตามปกติเหมือนกับการยืนอยู่บนโลกภายใต้แรงดึงดูดของโลกครับ

Clean Energy

Clean Energy

Clean Energy พวกนี้เป็นการทำให้เด็กๆเข้าใจว่า พลังงานสะอาดนั้นได้มาได้อย่างไร โดยจะต่อเชื่อมเครื่องปั่นไฟฟ้า (ใช้ขา มือ และข้อเท้า) เข้ากับหลอดไฟแท่งหนึ่งจริงๆ เมื่อเด็กๆอยากให้หลอดไฟติด ก็ต้องขึ้นไปปั่น ด้วยแรงมนุษย์ ทำให้รับรู้ได้ว่าแรงสามารถเปลี่ยนเป็นไฟฟ้าได้ และแรงแบบนี้ จะไม่ก่อให้เกิดมลภาวะใดๆ เพื่อให้พวกเขาเข้าใจของหลักการที่ใช้แรงน้ำจากเขื่อนมาปั่นไฟ หรือใช้แรงลมบนภูเขามาปั่นไฟ ซึ่งเป็นพลังงานสะอาดเบื้องต้นครับ

หนูถีบจักร

เครื่องปั่นไฟ

พวกหนูๆเป็นอนาคตของชาติ แต่ก็อย่าริอาจเอาไอเดียแบบนี้มากำเนิดไฟฟ้านะครับ